بررسي اثرات جداسازي مدارس ابتدايي بر شاخصهاي منفي و مثبت بهكامي عاطفي - رواني در دانش آموزان

مقدمه: پژوهش حاضر با هدف بررسی اثرات جداسازی مدارس ابتدایی بر شاخص های بهكامی عاطفی - روانی دانش آموزان مدارس ابتدایی (دولتی، شاهد، نمونه و غیر انتفاعی) صورت گرفت. روش: از میان دانش آموزان كلاس های چهارم و پنجم مدارسابتدایی دولتی، شاهده نمونه و غیر انتفاعی نواحی چهارگانه شیراز ۹۳۸ نفر (۴۸۳ نفر پسر و ۴۵۵ نفر دختر) به صورت نمونه گیری تصادفی خوشه ای چند مرحله ای انتخاب شدند و به سیاهه ی خلق كودكان، سیاهه ی شكایت از دردهای جسمی كودكان، مقیاسهای نگرانی و نشخوار فكری، امیدواری كودكان، اضطراب كودكان و عواطف مثبت كودكان پاسخ دادند. دادهها با استفاده از روش تحلیل واریانس یك طرفه و دیگر شاخص های توصیفی تحلیل شدند. یافتهها: یافته ها نشان داد كه جداسازی مدارس فقط حالت های عاطفی مثبت (شادمانی، امیدواری و عواطف مثبت)، خشم، اضطراب و اذیت كردن را تحت تأثیر خود قرار داده است. آزمون تعقیبی توكی نشان داد كه دانش آموزان مدارس دولتی در شاخص های منفی بهكامی عاطفی - روانی (شكایت از دردهای جسمی، اضطراب) نمرات بالاتری دارند. نتیجه گیری: یافتهها از اثر جداسازی مدارس بر برخی از شاخص های به كامی عاطفی - روانی دانش آموزان حمایت میكند و تلویحات مهمی در توجه به عوامل ایجاد كننده این اختلالات و كنترل آنها در جهت اصلاح و بهبودسلامت عاطفی - روانی دانش آموزان دارد.