بررسي مفهوم شكر درآثار خواجه عبدالله انصاري

شكر، شناخت و تفكّر در نعمتهاي ظاهري و باطني است كه بنده خالصانه با زبان، اعتراف به اين دارد كه همهي نعمتها از آن خداوند است و او ولي نعمت ما است. اين ويژگي در ادبيّات فارسي و آثار آن انعكاس فراواني يافته است. در بين اديباني كه اين مضمون عرفاني را در آثار خود به كار بستهاند، آثار شخصيّت برجستهي قرن پنجم هجري، خواجه عبدالله انصاري از ويژگي خاص برخوردار است. خواجه عبدالله انصاري در آثار متعدد خود به اين مضمون پرداخته و نتايج آن را مورد اشاره قرارداده است. از نظر خواجه عبداله انصاري، شكر بيان نعمت حق و شاكر كسي است كه نعمتهاي حق را ظاهر مي سازد و شكرگزاري ميكند و براي آن سه معني در نظر دارد: 1- معرفت نعمت 2- قبول نعمت 3- ثنا گفتن به پاس نعمت. از جمله نتايجي كه از بررسي در آثار اين بزرگان به آن ميتوان دست يافت اينكه خواجه عبدالله با استفاده از آيات قرآن و روايات ديني مفاهيم متعدد براي شكر و آثار آن ارائه نموده است .در بيشتر موارد صبر و شكر را از فضيلتهاي انسان مؤمن برشمرده است.