ستايش حضرت علي (ع) در اشعار ناصرخسرو و سنايي

ادبیات پربار فارسی دری از آغاز پیدایش تحت تأثیر شدید معارف نیرومند اسلامی قرار داشت و بهخصوص آثار ادبی ایرانی برتر، با بهرهمندی از این معارف فراگیر و غنی توانست جایگاهی محكم را در فرهنگ ایران و جهان از خود نماید. دوستداری اهل بیت پیامبر)ص( و عشق به آنان ، برای ایرانیان ماجرایی به بلندی روزگاران است .عشقی است كه تا قیام قیامت رنگ خاموشی نخواهد دید و هرجا بهانهای و مجالی برای عرضه بیابد، با تمام قامت خویش جلوهگری میكند. بررسی جایگاه اهل بیت )ص(در ذهن و زبان شاعران و نویسندگان ادبپرور ایران بیتردید از موضوعهای مهم و اثرگذار در مجموع پژوهشهای ادبیات فارسی میتواند محسوب گردد. از میان حكیمان و شاعران توانای ایران زمین حكیم سنایی و ناصرخسرو قبادیانی دو عارف و اندیشمند توانای دورههای نخستین ادب پارسی هستند كه از استوانههای نیرومند عرصهی مدح اهل بیت )ص( به حساب میآیند و در دفترهای نظم و نثر عرفانی آنان، از خاندان پیامبر و اهل بیت )علیهمالسلام( بهعنوان اسوههای حقیقی عرفان همواره یاد شده است. پژوهش حاضر تحقیقی است پیرامون بررسی و مقایسه جایگاه حضرت امام علی ) ع( در آثار ناصرخسرو قبادیانی و سنایی غزنوی. ما در این پژوهش برآنیم كه جایگاه خاص این شخصیت پاك و معصوم را در آثار ناصرخسرو و سنایی تبیین نمائیم و بازتاب اندیشهها و خصایص امام علی ) ع( را در آثار ناصرخسرو و سنایی بررسی كنیم.