توسعه پژوهش ميان رشته اي در علوم انساني: تهديدها و فرصت ها

تولید دانش در اغلب علوم و به ویژه علوم انسانی از طریق جریان تخصصی شدن و تجزیه ی قضایای هستی شناختی از یكدیگر انجام می گیرد. به طوری كه علوم انسانی در چهارچوب های بسته، تخصصی، تك رشته ای و مجزا از هم قادر به شناخته درك و حل مسائل پیچیده و چند بعدی مربوط به انسان و ویژگی های او نمی باشد و نمی تواند به فهم و درك آنها بپردازد. یكی از موانع توسعه پژوهش های میان رشته ای آن است كه صاحب نظران رشته های مختلف در مطالعه یك پدیده ی واحد از نظریه ها و مدل های مختلفی استفاده می كنند. تفاوت های معرفت شناختی نیز سبب تفاوت در روش های خاص تحقیقی و سایر مفروضه های اساسی می شود. همچنین هر رشته علمی دارای زبان و اصطلاحات خاص خود است، انجام مطالعات میان رشتهای مستلزم آن است كه این اصطلاحات و زبان تخصصی رشته های مختلف با یكدیگر انطباق یابند. علاوه بر این ها، سازمان ها اغلب به صورت رشته ای سازماندهی شده اند و طرفدار تخصص گرایی هستند. مهم تر این كه كسب مهارت و تخصص در یك یا دو رشته آسان نیست. با وجود این، ارائه راهكارهای عملی و كاربردی برای حل مسائل انسانی، افزایش كارآیی علمی دانشمندان رشته های مختلف، نقد، تعدیل و اصلاح كارهای یكدیگر و در نهایت افزایش خلاقیت علمی و تولید علم از نتایج قابل توجه میان رشته ای شدن الگوهای پژوهشی در علوم انسانی می باشد.