بررسي بي حوصلگي در نوجوانان ايراني

هدف از انجام این مطالعه بررسی میزان بی حوصلگی در گستره نوجوانی بود. به همین منظور تعداد 181 ( 96دختر و 85 پسر در دامنه سنی 18-12 سال) دانش آموز راهنمایی و دبیرستان شهر اراك به روش تصادفی خوشه ای انتخاب و مقیاس ارزیابی بی حوصلگی ( فرهادی، 1389) با هفت عامل: بی انگیزگی و بی هدفی، كسل بودن، افكار منفی، احساس رخوت و بی حالی، دشواری در حفظ توجه، خشم، و كاهش لذت را تكمیل كردند كه ضرایب اعتبار و روایی كل مقیاس به ترتیب برابر با 95%=r و 7%=r به دست آمدند. نتایج نشان دادند میزان بی حوصلگی در نوجوانان دختر بالاتر از پسران ( 05%>p) و نمره های دختران در عامل های افكار منفی، رخوت و بی حالی، خشم و كاهش لذت، بیشتر از پسران بودند. همچنین نتایج نشان دادند كه در اوایل نوجوانی ( 13-12) بی حوصلگی به طور معناداری كمتر از اواخر نوجوانی ( 16-18) است. با توجه به بالابودن بی حوصلگی در نوجوانان لازم است ضمن شناخت عوامل موثر بر آن برنامه هایی به منظور پیشگیری از بی حوصلگی در نوجوانی اجرا شود.