آسيب شناسي تشكل هاي مردمي در توسعه روستائي ( با تاكيد بر شوراها و دهياري ها )

در رویكرد سنتی مشاركت، مردم ابزار كمك دهنده و یا دریافت كننده لقب میگیرند و این رویكرد خود عاملی جهت عدم توانمندی روستاییان و مانع اصلی مشاركت آنان است كه در واقع رویكردی مردم محور نیست. در رویكرد جدید به مشاركت و توسعه، دولت با مردم به اتخاذ تصمیم میپردازد. شوراها ودهیاری ها از نهادهای اصلی مردمی در كشور هستند. كاركرد اصلی آنها تصمیم گیری و همكاری در اجرای برنامه ریزیهای توسعه ای كشور است. اكنون در آستانه تدوین برنامه ششم توسعه، ضروری است، برنامه ریزان و صاحب نظران توسعه، به اهمیت و نقش تشكلها در تسهیل فرایند اجرای توسعه روستائی، توجه نمایند. بنابراین در این مطالعه ضمن بررسی وضعیت نهادهای مشاركتی، موانع و مشگلات تشكل های روستائی، بیان شده است. روش تحقیق توصیفی - تحلیلی است. آموزش و ارتقاء سطح دانش اعضای شوراها و دهیاریها، گسترش نهادهای مشاركتی جهت فعالیت در روستا مانند كمیته هایی كه توسط مردم تشكیل و جزئی از شورا قلمداد شوند، اعضای شورا، متناسب با طوایف موجود در روستا انتخاب شوند، تغییر و اصلاح قوانین در مورد اعطای خدمات و تسهیلات به دهیاریها در روستاهای كوچك، ... اهم پیشنهادات، مطالعه میباشد. سهم اندك زنان در سازمانهای مشاركتی روستا، حضور موقت اعضاء شورا و دهیاران درروستا، تقلیل سطح سواد اعضای شورا، مداخلات خارج از وظیفه شوراها درفعالیت دهیاریها، انتظارات بیش از توان و قدرت قانونی روستائیان از شورا و دهیاری، تاثیر طایفه و قوم گرائی در انتخابات اعضای شورا، ...از جمله نتایج، مطالعه است