بازتاب (( قصر و حصر )) در عبهرالعاشقين

عارف همواره در صدد یافتن راهی برای انتقال و القای اندیشه های متعالی و تجربیات معنوی خود و مخاطبان آثار عرفانی در صدد درك و دریافت این مفاهیم بوده اند آشكار است به دلیل ابهام و دیرپایی این معارف استفاده از تمامی ظرائف و قابلیت های زبان ، به ویژه ابزارهای بلاغی آن ضرورت می یابد. بر این اساس، برخی ابزارهای بلاغی علم معانی _ كه همسو با قریحهٔ ذاتی و ذوق فطری گوینده و مخاطب اوست _ از جمله «قصر و حصر» و اختصاصی و تأكید مستتر در آن، اهمیت ویژه ای دارد. از سوی دیگر فهم درست این ابزار بلاغی تنها از طریق متون میسر می شود و با توجه به تعداد و تنوع كاربرد، ضرورت بررسی و تحلیل آن در جهت تبیین اندیشه و جهان بینی گوینده نمودار می گردد. یكی از بزرگترین عرفای صاحب اثر سدهٔ ششم، روزبهان بقلی شیرازی است كه بازتاب ابزار بلاغی «قصر و حصر» در عبهرالعاشقین وی ممتاز و درخور تأمل است. این اثر ادبی - عرفانی، بازیبایی و شیوایی خاصی به انتقال و تبیین اندیشه های روحانی و تجربیات باطنی عارف پرداخته است. در این زمینه جایگاه «قصر و حصر» به عنوان ابزار بلاغى علم معانی، اهميت یافته است. این اهمیت و برجستگی، ضرورت انجام پژوهش حاضر را تبیین می كند.