بازتاب عناصر و مضامين ايراني در شعر فرخي يزدي

فرخی یزدی شاعر آزاده و بی باك روزگار مشروطه و پهلوی اول است؛ او در شعرهای خود ستایشگر آزادی و میهن، مدافع طبقه ی دهقان و كارگر و منتقد راستین و شجاع فساد و ستم حاكمان است. اگرچه روزگار شاعری فرخی با پیدایش مطالبات اجتماعی و سیاسی تازه ی عموماً برآمده از مغرب زمین، همچون قانون و مجلس و برابری حقوق و طبقه ی رعیت و كارگر همراه است، در عین حال، توجه به میهن و آرمانهای میهنی هم از نگرانیهای اصلی شاعران این دوره و از جمله فرخی است؛ البته گرایشی ها و مطالبات وطنی، هم جز شعارهای پهلوی اول با شدت و جدت بیشتری دنبال می شد. فرخی یزدی نیز هر چند در دوره ای خود شاعری مسلكی و حزبی محسوب میشود اما این نگاه حزبی مانع از توجه او به میهن و عناصر میهنی در شعرش نشده است، حال آن كه به طور معمول پیروان احزاب - خصوصاً احزاب چپ آن سال ها - آرمانهای حزبی و فراملی داشتند. به هر روی، بسامد عناصر و مضامین ایرانی در دیوان فرخی بالغ بر ۳۵۰ مورد است كه با توجه به حجم اندك دیوان او، حضوری چشمگیر و به لحاظ سبك شناسی و سطح فكری شعر او شایستهای توجه است. در مقاله ی حاضر، این عناصر ذیل چهارده مدخل جداگانه بررسی شده اند.