اثر آموزش و بعد خانوار بر احتمال خروج از فقر در مناطق شهري ايران در دو سال 1384 و 1388

The Effect of Education and Household Size on Poverty in Urban Areas of Iran (2005 and 2009

مقدمه: يكي از مباحث اخير در تحقيقات توسعه، بررسي علل فقر و سياست هاي كاهش آن است. براي ريشه كني فقر از جامعه نياز است كه اطلاع نسبتاً كاملي از پديده فقر و عوامل اثرگذار بر آن داشته باشيم. روش: مطالعه حاضر با استفاده از داده هاي طرح هزينه ـ درآمد خانوار مركز آمار ايران در سال هاي 1384 و 1388، ابتدا با روش 66 درصد ميانگين هزينه سرانه خانوار، خط فقر را محاسبه و براساس آن خانوار فقير را شناسايي مي نمايد و سپس با به كارگيري مدل لاجيت و روش برآورد حداكثر درست نمايي به بررسي عوامل موثر بر فقر در مناطق شهري ايران مي پردازد. يافته ها: براي هر دو سال مورد بررسي، افزايش بعد خانوار، زن سرپرست بودن و سكونت در شرق، غرب و شمال كشور احتمال قرارگيري در فقر را افزايش مي دهد، درحالي كه افزايش سال هاي آموزش، مالك بودن و سكونت در جنوب باعث كاهش فقر در مناطق شهري كشور مي شود. نتايج: از نتايج اين تحقيق اين كه دولت در سياست گذاري هاي كاهش فقر، بايد به افراد مسن سرپرست خانوار به خصوص زنان توجه ويژه داشته باشد.

Introduction: One of the latest issues in the development research is investigation of the poverty causes and alleviation of it. For the poverty alleviation، we have to know about poverty as a phenomena and the factors which affect on it. Method: In this paper after measuring the poverty line by using 50% (average) of expenditure and micro data of Household Income- Expenditure Survey 2005 and 2009، the poor and non-poor households are separated. In order to identify the effective factors and their impact on poverty of Iranian urban households، Logit model is estimated with maximum likelihood approach. Findings: The study shows that being in poverty is associated with household size، gender of the head and living in the East، the West، and North of Country. Conclusion: As a result، education، Being breadwinner and living in the south reduce the probability of being poor