ساز و كارهاي شناسايي و تقويت بنيادهاي صلح در روابط بين الملل

امروزه در ادبيات روابط بين­ الملل در هنگام بحث در باب تبيين رفتار دولت ها در كنار مبارزه براي قدرت و مبارزه براي ثروت به مبارزه براي شناسايي نيز اشاره مي‌كنند. در بافت معنايي مبارزه براي شناسايي، دولتها در راستاي مورد شناسايي قرارگرفتن و پذيرفته شدن حق حيات (شناسايي حداقلي) و لايه هاي مختلف هويتي خود از جمله منزلت (شناسايي حداكثري) تلاش مي‌كنند. با توجه به اينكه اگر شناسايي مد نظر دولت به طور مسالمت ­آميز محقق نشود، مبارزه براي شناسايي وضعيت خشونت باري به خود گرفته و شرايط منجر به جنگ را ايجاد مي‌كند، در صورت وجود ساز و كارهايي كه شناسايي را به طور مسالمت­ آميز محقق كنند، اين ساز و كارها مي‌توانند به مثابه نيروهاي تقويت­ كننده بنيادهاي صلح در عرصه بين­ المللي عمل كنند. بنابراين سؤال اصلي پژوهش حاضر اين است كه آيا ساز و كارهاي شناسايي در سطح بين المللي وجود دارند كه شناسايي درون آنها به صورت مسالمت ­آميز محقق گردد؟ در پاسخ به اين سؤال تلاش شده است تا مفهوم­ سازي نظري در باب ساز و كارهاي شناسايي صورت گيرد. بنابراين به لحاظ روشي، مقاله حاضر پژوهشي مبتني بر تحليل نظري و ايده ­پردازانه درباره ساز و كارهاي شناسايي است كه تلاش مي­ كند تعريفي از ساز و كارهاي شناسايي ارائه دهد و مصداق­ هاي عيني اين مفهوم در سيستم بين­ المللي را تعيين كند. مراد از ساز و كار، هرگونه ترتيبات و روابطي است كه شناسايي را به صورت مسالمت­ آميز محقق مي‌كنند. در اين نوشتار سعي شده است با توجه به تقسيم ­بندي مبارزه براي شناسايي به شناسايي حداقلي و حداكثري، ساز و كارهايي براي تحقق شناسايي در اين دو حوزه بازشناسي يا تعريف شود.