ارزيابي ميزان كاربست روش سناريونويسي در پژوهش هاي روابط بين الملل در ايران: بررسي روش شناختي مقالات علمي

آينده پژوهي به مثابه دانش اقدام و يك حوزه مستقل بين رشته اي برخوردار از پشتوانه هاي معرفت شناختي و روش شناختي است. با اين حال،‌ هنوز در سطوح و لايه هاي گوناگون اجتماعي و در عرصه مطالعات علوم اجتماعي به درستي فهم و درك نشده است و در پژوهش هاي روابط بين‌الملل كمتر آثاري در اين زمينه به چشم مي خورد. هدف از پژوهش حاضر كه يافته ­هاي آن آمده، يافتن عوامل احتمالي كم ­توجهي به سناريونويسي به مثابه يكى از ابزارهاى نخستين و پركاربرد در آينده ­پژوهي در پژوهش هاي روابط بين‌الملل در ايران است. بر اين اساس، بررسي آينده شناسي، روش شناسي و محتواشناسي مقالات پژوهشي توليد شده در حوزه آينده‌پژوهي با تكيه بر روش سناريونويسي در نشريات تخصصي علوم سياسي و روابط بين­ الملل در بازه زماني 1392-1388 با رويكرد تحليل روند به صورت كمّي ـ آماري و با رويكردي انتقادي مورد ارزيابي قرار گرفته است. يافته­ هاي پژوهش نشان مي ­دهد بداعت و تازگي اين حوزه مطالعاتي، باورهاي نادرست و انتظار غير علمي از آينده ­پژوهي و روش­ هاي مناسب كاربست آن، آشنايي اندك اساتيد، دانشجويان و پژوهشگران روابط بين ­الملل با اين حوزه مطالعاتي، زمان­بر بودن و هزينه مالي انجام چنين پژوهش ­هايي و در نهايت عدم انباشت دانش حاصل از يافته­ هاي آينده­ پژوهي عوامل احتمالي مؤثر در ضعف توجه به آينده­ پژوهي به طور عام و سناريونويسي به طور خاص است.