روش شناسي فهم انديشه سياسي: اشتراوس و اسكينر (مقايسه‌اي انتقادي)

پرسش از تفسير انديشۀ سياسي در كانون اين مقاله قرار دارد. براي تفسير انديشۀ سياسي چند شيوۀ مسلط وجود دارد؛ از جمله: كشف سازۀ منطقي متن، تحليل گفتمان و روش­هاي هرمنوتيكي. روش­هاي هرمنوتيكي نيز خود به دو دستۀ كلان رويكردهاي متن­ گرا و بافت­ گرا تقسيم مي­ شوند. در بُعد نظري، مقاله كوشيده است تا با تمركز بر روشِ تفسير هرمنوتيكيِ متن، روش دو تن از مفسرين شاخص معاصر (اشتراوس و اسكينر) را با يكديگر مقايسۀ انتقادي كند و ضمن شرح آراي روش شناختي - تفسيري اشتراوس، از مكتب تفسيري متن­گرايي، انتقادات اسكينر عليه مكتب متن­ گرايي، عموماً و اشتراوس،خصوصاً را برشمارد و در نهايت توصيفي از روشِ اسكينر را ارائه كند. مقاله براي فهم بهتر انتقادات اسكينر عليه مكتب اشتراوس نمونه‌اي از تاريخ ­نگاري اشتراوسي انديشه را از آراي تفاسيري طباطبايي ذكر كرده و چگونگي كاربرد روش اشتراوس و معايب احتمالي آن را مختصراً نشان داده است. هدف مقاله توصيف نظري و مقايسۀ تطبيقي دو شيوۀ تفسير انديشۀ سياسي است، كاري كه براي تاريخ­ نگاري انديشه اهميت به سزايي دارد. مقاله نهايتاً به اين جمع­ بندي رسيده كه در قرائت متن­ گرا از آراي سياسي كاستي‌هايي وجود دارد كه مي­ توان با كاربست روش اسكينري برخي از آن­ها را جبران كرد.