تكثرگرايي در روابط بين الملل و امكان ارائه نظريه هاي غير غربي

دانش روابط بين­ الملل از ابتدا در قلمرو مغرب ­زمين پديدار شده و همين واقعيت با اعطاي منزلت رهبري به محافل فكري و دانشگاهي غرب شرايطي را رقم زده است كه ماهيت غرب ­محور اين دانش طي چند دهه از طريق ايجاد حصارهايي به گرد آن و وضع و تحميل برخي ضوابط نظريه ­پردازي همچنان محفوظ نگاه داشته شود. مقاله حاضر با هدف زمينه­ سنجي براي ارائه نظريه­ هاي بومي، اين مدعا را مطرح مي ­سازد كه از اواخر قرن بيستم تاكنون، بر اثر ظهور رهيافت بازانديش­ گرايي، رواج تعاريف موسع ­تر از نظريه، فراخ­­ شدن گسترۀ موضوعات بين­ المللي و نيز نقش ­آفريني جدي ­تر كنش­گران غير غربي، حصارهاي فرانظري و نظريِ ايجاد شده پيرامون دانش روابط بين­ الملل شكسته شده است و اكنون اين دانش، با خروج تدريجي از انحصار غربي، در وضعيت تكثر و عدم امكان چيرگي يك پارادايم، فرا نظريه، نظريه و رهيافت واحد قرار دارد. وضعيت كنونيِ تكثر و هم­زيستيِ پارادايم­ ها و رهيافت ­ها در كنار تحولات جريان­ ساز محيط جهاني، فرصت مغتنمي را براي توليد نظريه ­هاي بومي توسط انديش­مندان غير غربي فراهم مي­ سازد.