بررسي ميزان سرمي anti-HBs در كودكاني كه در دوره نوزادي با واكسن نوتركيب هپاتيت B واكسينه شده اند

Evaluation of Serum Anti-Hbs Concentration in Children Vaccinated with Recombinant Hepatitis B Vaccine at Birth

واكسيناسيون با آنتي ژن سطحي ويروس هپاتيت B (HBsAg) باعث توليد anti-HBs مي گردد و حداقل تيتر مصونيت بخش آنتي بادي IU/L 10 تعيين شده است. مشاهده شده است كه تيتر anti-HBs بعد از واكسيناسيون كاهش مي يابد. مصونيت طولاني مدت در برابر ويروس هپاتيت B وابسته به دوام آ نتي بادي anti-HBs و يا خاطره ايمونولوژيك قوي مي باشد. در اين مطالعه دوام anti-HBs و كارايي واكسن هپاتيتB در 10 سال بعد از واكسيناسيون اوليه در كودكان سالم بررسي گرديد. روش بررسي: اين مطالعه از نوع كوهورت است كه بر روي نمونه هاي خون 146 كودك (10 سال پس از كامل شدن دوره اوليه واكسيناسيون هپاتيت B در دوره نوزادي) جمع آوري شد. بر روي نمونه سرم كودكان آزمايشات anti-HBs و anti-HBc و HBsAg با استفاده از روش ELISA انجام شد. نتايج: در 10 سال پس از واكسيناسيون اوليه 70/146 (47/9%) كودكان داراي مقادير مصونيت بخشي از آنتي بادي بودندIU/L) 10(anti-HBs> ، با ميانگين تيتر آنتي بادي IU/L 1/68 . به علاوه 45/146 (30/82%) كودكان از نظر آنتي بادي anti-HBs منفي بودند. توزيع كودكان بر اساس غلظت آنتي بادي anti-HBs مشخص كرد كه نسبت افراد با تيتر آنتي بادي IU/L 10-0، IU/L 100-10 ، IU/L 500-100 وIU/L 1000- 500 به ترتيب52.1%, 24.6%, 20.5% , 2.7% مي باشد. اگرچه HBsAg همه كودكان منفي بود اما آزمايش anti-HBc در 11 نفر (7/5%) مثبت گرديد. ميزان مصونيت و تيتر آنتي بادي در دختران و پسران مشابه بود. نتيجه گيري: نتايج مطالعه نشان داد كه 9/47% از كودكان در 10 سال بعد از واكسيناسيون اوليه با واكسن نوتركيب هپاتيت B داراي مقادير مصونيت بخشي از آنتي بادي بودند كه بر اساس نتايج HBsAg و anti-HBc به نظر مي رسد خاطره ايمونولوژيك مؤثري در كودكان وجود دارد. ضروري است مطالعات پيگيري ديگري براي تعيين مدت زمان دوام مصونيت طراحي گردد.

Vaccination with the major surface antigen of hepatitis B virus (HBsAg) induces anti-HBs antibody production and level of 10 IU/L is considered protective. It has been shown that the level of anti-HBs antibody does wane after vaccination. The aim of this study was to evaluate the persistence of anti-HBs antibodies in healthy Iranian children 10 years after primary vaccination. Methods: Blood samples were collected from 146 children, 10 years after completion of primary hepatitis B vaccination course at birth. The sera were tested for anti-HBs, antibody to hepatitis B core antigen (anti-HBc) and HBsAg by use of ELISA technique. Results: At 10 years after primary vaccination, 70 (47.9%) children had protective levels of antibody (anti-HBs> 10 IU/L) with mean titer of 68.1 IU/ml. Moreover, 45 (30.82%) children were negative for anti-HBs antibody. Distribution of children according to anti-HBs concentration revealed that the proportion of subjects with antibody titer of 0-10 IU/L, 10-100 IU/L, 100-500 IU/L and 500-1000 IU/L was 52.1%, 24.6%, 20.5% and 2.7%, respectively. All children were negative for HBsAg, although anti-HBc was positive in 11 (7.5%) children. There was no difference in the seroprotection rates of males and females. Conclusion: The results of present study show that after 10 years after primary vaccination with recombinant HB vaccine, 47.9% of the children had protective levels of anti-HBs antibody. On basis of the HBsAg and anti-HBc results, it seems that effective immunological memory exists in children. Additional follow-up studies need to be conducted to determine the duration of protection.