عوامل محيطي مؤثر بر توسعه حسابداري در ايران

مطالعه حاضر با استفاده از مجموعه اطلاعات سال 1352 تا 1382 به بررسي تجربي جهت و ابعاد تأثيرات عوامل محيطي بر توسعه حسابداري در ايران و همچنين به آزمون روابط بين حسابداري و محيط تجاري آن در طول دوره مورد مطالعه پرداخته است. بررسي توسعه حسابداري به تجزيه و تحليل و بررسي عوامل محيطي آن از ابعاد گوناگون وابسته است. چهار عامل محيطي براي توضيح تفاوت‌هاي مشاهده شده در توسعه حسابداري در طول زمان مورد استفاده قرار گرفت. اين عوامل شامل توسعه اقتصادي، توسعه سياسي، توسعه بازار سرمايه و ميزان سرمايه‌گذاري بخش خصوصي است. يافته‌هاي به‌دست آمده از رگرسيون سري‌هاي زماني و آزمون‌هاي آماري مشخص مي‌كند كه يك رابطه قوي بين عوامل محيطي و توسعه حسابداري در ايران وجود داشته و اين رابطه‌ها در دوره مورد مطالعه متنوع و متفاوت بوده است. يافته‌هاي تجربي نشان مي‌دهد كه توسعه اقتصادي به‌صورت مثبت در ارتباط با توسعه حسابداري در ايران است. همچنين يافته‌هاي آزمون‌هاي «t» و Z و آزمون من‌ويتني نشان مي‌دهد كه اثر عوامل محيطي بر توسعه حسابداري در طول دوره مورد مطالعه متفاوت بوده كه نشان‌دهنده‌ مراحل مختلف اصلاحات اقتصادي و سياسي در ايران است. اين مطالعه، اطلاعات بيش‌تري را در خصوص عوامل محيطي مؤثر بر توسعه حسابداري در كشورهاي در حال توسعه در اختيار سرمايه‌گذاران و محققان بين‌المللي قرار مي‌دهد.