مطالعات پسا استعماري : عرصه‌اي براي علوم انساني بومي

بومي­ سازي علوم انساني چندي است يه يكي از رويكردها و دغدغه­ ي انديشمندان جوامع غير غربي در حوزه آكادميك تبديل شده است. جوامع غيرغربي درصددند از رهگذر بومي­ سازي به توليد نظريات و انديشه­ هايي در علوم انساني دست يابند كه به فراخور مسائل و مشكلات نظري و عملي آن جامعه و كشور باشد. از طرفي مطالعات پسا ­استعماري يكي از حوزه­ هاي مطالعاتي جديد درباره­ ي مسائل كشورهاي غير غربي و فرهنگ آنهاست. اين نگرش انتقادي در تعريفي اجمالي به مجموعه ­اي از رهيافت­ هاي نظري اشاره دارد كه با تاكيد بر پيامدهاي استعمارگران به تحليل گفتمان استعماري مي پردازد. نظريه و نقد پسااستعماري در قالب مطالعات پسااستعماري بيش از هر چيز به تحليل گفتمان استعماري و به چالش كشيدن سوژه­ي امپرياليستي و هژموني انسان غربي مربوط مي­ شود. از طرفي ديگر از جمله تأكيدات مطالعات پسااستعماري، تأكيد بر علم بومي در برابر علم استعماري است كه به مثابه ابزار مهمي در جهت سياست­هاي استعماري در طول تاريخ استعمارگري به حساب مي­ آمده است.. علمي كه ساختار شكني و واسازي از علم غربي، يكي از ابزار توسعه و گسترش آن محسوب مي­شود. لذا با توجه به اين امر مي ­توان بر مطالعات پسااستعماري به منزله­ي يكي از زمينه ­هاي تئوريك علم بومي-اسلامي در جمهوري اسلامي ايران تكيه كرد.