بررسي فضاي حاكم بر علوم اجتماعي از منظر علم شناسي

مرتضي مرديها در كتاب فضيلت عدم قطعيت در علم شناخت اجتماع به دفاع از آراي علم شناختي تامس كوهن مي پردازد و با نقل قول از جي .سي.پسرون مبني بر اين كه فضاي كنوني علوم اجتماعي يك فضاي غير پوپري است، به نقد آراي علم شناختي كارل پوپر مي پردازد. در اين مقاله آراي مرديها از دو جهت نقد مي شود: الف. نشان داده مي ­شود مرديها اگرچه به نقد و نفي رويكرد پوپر مي پردازد، اما آنچه خود به عنوان روش درست و مناسب براي استدلال و تحليل در حوزه علوم اجتماعي معرفي مي كند، حتي اگر برگرفته از آراي پوپر نباشد، دست كم هم سو با نظريات پوپر و ناهماهنگ با آراي كوهن است. ب. استدلال مي شود كه پروژه دفاع از عقلانيت كه بخشي از پروژه اي است كه مرديها آن را دنبال مي كند، با اتخاذ رهيافت سنجش ناپذيري كه كوهن مدافع و مروج آن بود، عملا عقيم مي ماند و به پروژه اي ضد خود تبديل مي شود.