آسيب شناسي فلسفي دانش جغرافيا (درنگي در پژوهش هاي شهري)

اين نوشتار تلاش مي كند، دانش جغرافيا را آسيب ­شناسي كند، تحليل محتواي صد مقاله اخير مجلات جغرافيايي نشان مي ­دهد كه هستي­ شناسي، شناخت­ شناسي و روش ­شناسي جغرافيا به ترتيب دچار سه آسيب شده است: 1. فضاي جغرافيايي به فضاي عيني فرو كاسته شده است و فضاي ذهني و فضاي زندگي ناديده گرفته شده­اند؛ 2. جغرافيا تنها بر فلسفه­ تحليلي تكيه زده، در شناخت فضا تنها به حس­ ـ تجربه و خرد ـ استدلال بسنده كرده است، از فلسفه هرمنوتيك و از زبان كه نقش كارايي در شناخت «فضاي زندگي» دارد، تهي­دست مانده است؛ 3. جغرافيا تنها بر روش تجربي - تحليلي پافشاري كرده و از روش هرمنوتيكي كه در آن انسان­ها به سان سوژه در نظر گرفته ­مي­ شوند نه ابژه بي­ بهره مانده است. فضاي جغرافيايي را تنها، فضاي عيني دانستن، عدم احساس نياز به «زبان» را به دنبال مي ­آورد كه پيامدش، بي بهره ماندن جغرافيا از روش شناسي هرمنوتيكي است­.