عدالت‌سنجي «شغل خانه‌داري» زنان خانه‌دار

عدالت، در سلسلۀ علل احكام است و از آنجا كه منابع فقهي و احكام عملي يكي از منابع قانون‌گذار است، عدالت نيز بايد به عنوان «تراز و ميزانِ» سنجش قوانين در نظر گرفته شود. در اين راستا اگر قانوني با آن سازگار نباشد، بايد مورد بازبيني قرار گيرد و خلأ موجود در آن برطرف گردد. در اين ميان، حقوق زنان با عدالتْ بيشتر گره مي‌خورد؛ چرا كه در زمان‌هاي گوناگون به انحاي مختلف، چه در اجتماع و چه در خانه، ظلم‌هايي به اين قشر روا گرديده كه باعث عدم تعادل حقوق آنان شده است. يكي از مفاهيم مرتبط با حقوق زن‌ها كه به نظر مي‌رسد با عدالت ناسازگار است، تعريف «خانه‌داري» است. طبق تعاريف رسمي، خانه‌دار فردي غير فعال در جامعه و اقتصاد در نظر گرفته شده است. در اين مقاله، از زاويۀ عدالت به اين تعريف پرداخته شده و با آموزه‌هاي ديني و حقوقي تطبيق داده شده است تا مشخص شود كه نه‌تنها تعريف فوق، تعريفي عادلانه از خانه‌داري نيست، بلكه با نگاه عادلانه، خانه‌داري به عنوان يكي از شريف‌ترين مشاغل لحاظ مي‌شود كه بايد داراي حقوق و مزاياي قانوني باشد.