سهم سعدي در تكوين شعر غنايي فارسي

نويسنده مقاله معتقد است كه سعدي در كلام خود از جادويي سحرآميز بهره مي‌گيرد كه اين چنين همگان را شيفته كلام خود مي‌سازد. زبان در دست سعدي هم‌چون موم است و او اين حداكثر بالقوه‌هاي كلامي يا منتهاي زبان را با نزديك‌تر ساختن زبان گفتار و زبان نوشتار از سويي و همآميزي زبان نثر و زبان شعر از سوي ديگر ميسر مي‌سازد. در ادامه، نويسنده به بررسي اين زبان خاص در شعر غنايي و سهم سعدي در ارتقاي آن مي‌پردازد.