بررسي و نقد نسبت‌هاي محمد‌رضا حكيمي به فيلسوفان

استاد محمد‌رضا حكيمي با بهره‌گيري از بخش‌هايي از آراي بزرگان حكمت اسلامي، كوشيده است مقاصد مكتب تفكيك را از زبان خود اين فيلسوفان بازگو كند و حكمت را از زبان خود حكيمان بي‌مقدار جلوه دهد. ايشان با گزينش بخش‌هايي از سخنان شيخ الرئيس، محقق طوسي، صدر المتألهين، علامه طباطبايي و امام خميني و نيز با چشم‌پوشي از سيرۀ علمي و عملي اين بزرگان، به طور غير‌مستقيم آنها را به تناقض در رفتار و گفتار متهم كرده و فلسفه (و عرفان) را از ديد اين فيلسوفان نامدار بي‌ارزش جلوه داده است. در اين مقاله تلاش كرده‌ايم با نشان‌دادن پاره‌اي از اشكال‌ها در گفته‌ها و نوشته‌هاي ايشان، اولاً، نادرستي اتهام تقابل فلسفه و فيلسوف (يا عرفان و عارف) با معارف اهل بيت (ع) را نشان دهيم؛ ثانياً، اندك‌عبارت‌هايي را كه استاد حكيمي از ميان ده‌ها كتاب فلسفي گلچين كرده‌ و آنها را شاهدي بر بي‌اعتباري فلسفه (و عرفان) قرار داده است ارزيابي كنيم و با ذكر قرينه‌هاي مختلف از آراي خود فيلسوفان و نيز با درنظرگرفتن سيره علمي و سلوك عملي ايشان، معناي صحيح عبارت‌هاي مزبور را نشان دهيم.