تجربه‌ي طرد اجتماعي زنان در سكونتگاه‌هاي غيررسمي (مورد مطالعه: محله‌ي اسلام آباد تهران)

سكونت‌گاه‌هاي غير رسمي امروزه يكي از مهم‌ترين مسائل اجتماعي است. زنان در اين مناطق طرد تشديد يافته‌اي را به لحاظ محروميت و جنسيت تجربه مي‌كنند. طرد اجتماعي به مفهوم گسست پيوندهاي ميان افراد و جامعه است. مطالعه‌ي طرد اجتماعي زنان ساكن در سكونت‌گاههاي غيررسمي، مي‌تواند موجب آشكار شدن ابعاد محروميت و ارائه‌ي تصوير روشن‌تري از اين مسأله گردد. هدف پژوهش حاضر مطالعه‌ي تجربه‌ي طرد اجتماعي زنان ساكن در سكونتگاه غيررسمي واقع در منطقه‌ي 2 تهران، با نام محله‌ي اسلام آباد است. اين پژوهش از روش‌شناسي كيفي بهره برده و براي جمع‌آوري داده‌ها، از تكنيك مصاحبه‌ي نيمه‌ساختار يافته استفاده كرده است. شيوه‌ي نمونه‌گيري اين تحقيق، نمونه‌گيري نظري است. تعداد 24 نفر در اين پژوهش شركت كردند. داده‌ها به شيوه‌ي تحليل تماتيك مورد تجزيه و تحليل قرار گرفتند. نتايج يافته‌ها نشان مي‌دهد، اغلب زنان در اين محله از داشتن روابط بين گروهي و فرامحلي محروم هستند. به سبب وجود سبك زندگي سنتي از داشتن مهارت و امكان اشتغال برخوردار نبوده و زيست وابسته‌اي را تجربه مي‌كنند. همچنين آنان تجربه‌ي بسيار محدودي از رفت و آمد به ساير نقاط شهري را داشته، آشنايي كمي از تهران دارند. علاوه بر آن به سبب دروني كردن تصوير منفي از محله و داغ ننگ از سكونت در محله احساس شرمساري كرده و روابط خود را با بيرون از محله كاهش داده‌اند. اين مسأله همچنين فرصت‌هاي ازدواج براي دختران را كاهش مي‌دهد. تفاوت‌هايي در تجربه‌ي طرد اجتماعي دونسل از زنان در محله وجود دارد؛ زنان نسل دوم علاوه بر طرد از جامعه‌ي بزرگ‌تر، طرد ارادي از اجتماع محلي و احساس نابرابري را نيز تجربه مي‌كنند.