بررسي تطبيقي سياست پولي متعارف در مقابل نامتعارف

Conventional vs. Unconventional Monetary Policy;A Comparative Study

از جنگ جهاني دوم تا اوايل دهه 2000 ، ابزار اصلي سياست پولي بانك هاي مركزي عمده براي كنترل عرضه پول و نرخ هاي بهره سياستي بود. در دهه 2000 و با بروز بحران نرخ بهره سياستي به حد پاييني صفر كاهش يافت و ابزار قيمتي براي سياست پولي كارايي كافي نداشت. بانكهاي مركزي عمده از ابزارهاي سياست پولي نامتعارف استفاده كردند و از طريق تسهيل مقداري، تسهيل اعتباري، تسهيل درون زا و مداخله در بازار ارز و تغيير ذخاير بانكي به اعمال سياست پول پرداختند. كانالهاي انتقال سياست پولي نيز از طريق علامت دهي و مانده پرتفوي(تركيب دارايي) انجام شد. پس از بحران و عادي شدن شرايط اقتصادي، بازگشت به سياست پولي متعارف در برنامه بانكهاي مركزي عمده قرار گرفت و در حال اجرا است.

The policy interest rate was the main instrument of monetary policy of major central banks during the period of the World War II to the early 2000s. In the 2000s and with the onset of the financial crisis, the policy interest rate fell to zero lower bound and conventional monetary policy instrument was not relevant. Hence, major central banks used unconventional instruments of monetary policy through quantitative easing and credit facilities, endogenous facilities, intervention in the foreign exchange market and changing bank reserves. Channels of the transmission of monetary policy were through signaling and portfolio balance. The post-crisis period and with the normalization of economic conditions, the major central banks planned to return to conventional monetary policy.