ظرفيت اسلام براي ايجاد تمدنى جهانى

«تمدن» كه نمايانگر مجموعه اندوخته ها و ساخته هاي معنوي (فرهنگ) و مادي (صنعت و تكنولوژِي) جامعه انساني است از يك سو با كنار گذاردن مقوله فردگرايي تلاش بر هويت سازي جمعي دارد و از طرفي گره خوردن هر حوزه تمدني با علايق و زيرساخت هاي مولفه خود نظير مذهب، شعر و فلسفه به نوعي يادآور مقوله فردگرايي اقوام و ملت ها مي باشد. در اين نگاه، نگارنده تلاش بر تبيين اين گفتمان دارد كه: تمدن جهاني در گذر و رونمايي از ديني جهاني و عكس آن قابل طرح و ايده پردازي مي باشد؛ و برآيندش ظرفيت اسلام براي ايجاد تمدني جهاني است؛ كه در سه ضلع: 1_ ساخته هاي انساني؛ 2.ساخته هاي الهي؛ 3 _ فراساخته ها، ترسيم مي شود و در اوج و شكوه مندي فراساخته ها مي توان بدون هيچ گونه جبر و تحميلي مقوله «تمدن جهاني/ دين جهاني» را پذيرفت. پيش فرض اين نوشتار براين استوار است كه پيدايش و پويايي تمدن بشري، رشد اديان را به دنبال داشته است و دين كامل آن ديني است كه بتواند به تمام دغدغه هاي اين پويايي و تكاپوي برآمده از تمدن بشري پاسخگو باشد.