رويكردي به مؤلفۀ بصيرت و معرفت در تبليغ دين

هدف: پژوهش حاضر به بررسي و مفهوم شناسي مؤلفۀ پر اهميت معرفت و بصيرت در تبليغ دين مبين اسلام و رويكرد آن در تبليغ و تأثيرگذاري آن در افراد، اعم از عهده داران اين مسئوليت سترگ و افراد هدف، پرداخته است. روش: روش پژوهش، كيفي و از نوع توصيفي - تحليلي بوده لذا در كنار آن از روش اسنادي استفاده شده است. يافته ها: بصيرت و معرفت رابطۀ مستقيم با هم دارند و مي توانند بر هم اثر مثبت گذارند؛ به اين ترتيب كه هر چه بر بصيرت انسان افزوده شود، بر معرفت او نيز اضافه مي شود و هر چه علم شخص فزوني يابد، بصيرت او زياد مي شود. البته همۀ اين موارد مراقبت لازم دارد و چنين نيست كه الزاماً افزايش يكي، افزوني آن ديگر را در پي داشته باشد. نتيجه گيري: آگاهي و بصيرت در تبليغ دين و شناخت و معرفت لازم در اين امر، نقش بسزايي در موفقيت و رسيدن به هدف ايفا مي كند.