بحران معنويت در جهان معاصر

هدف: معنويت به عنوان خواست دروني انسانها بايد بازتعريف شده و با تفكيك معنويتهاي حقيقي از شبه معنويتها تبيين شود. با معنويت زدايي و ترويج عقلانيت محض و مادي گرايي، معنويت در سراشيبي بحران قرار گرفته است. قابل توجه است كه عنايت به مباني فكري معنويتهاي ديني آنها را كاملاً از رقباي بدلي خود تفكيك مي كند. روش: روش اين تحقيق، روش تحليلي است. با تعريف معنويت و توجه به ابعاد مختلف آن، ويژگي هاي شبه معنويت و مؤلفه هاي معنويت ديني بازخواني شده است. يافته ها: تك بعدي بودن، داشتن اغراض تشكيلاتي، عدم التزام به دين، داشتن رهبران شكست خورده و تناقض گويي جزء خصيصه هاي شبه معنويت هاست. مباني فكري معنويت ديني؛ معرفت و خدامحوري، عقلانيت، معادباوري، علم و عمل و ايمان است. عوامل بحران آفرين در مقولۀ معنويت، شامل معنويت زدايي، ظهور شبه معنويتها و عدم توجه لازم به مناسك و عبادات است. نتيجه گيري: معنويت مورد نياز بشر، همان معنويت حاصل از آموزه هاي دين مبين اسلام است و گسترش اين معنويت در جامعه، مستلزم آگاهي بخشي نسبت به شبه معنويت ها مثل عرفان حلقه و كيهاني و... است كه مي تواند با بصيرت افزايي در اين باب مفيد بوده و زمينۀ برون رفت از بحران هاي حاصله را فراهم كند