مشرب شاعران سبك هندي

The Disposition of Indian Style Poets

هر مكتب ادبي‌ داراي يك ايدئولوژيِ غالب است كه عموما در هيات نمادها يا اصطلاحات هرمونتيكيِ پربسامد متجلّي مي‌شود؛ دو اصطلاح تامل‌برانگيزِ «صلح كل» و «وسعت مشرب» كه نمود بسياري در شعر شاعران سبك هندي، چون صائب، بيدل، طالب، فيضي و عوفي و... دارد، از جملۀ چنين اصطلاحاتي است. بررسي نمودهاي اين دو اصطلاح پرتكرار، آگاهي‌هاي فراواني در زمينۀ هستي‌شناسي اين مكتب ادبي و از جمله تناظر آن با پلوراليسم ديني در اختيار مي‌گذارد. اين مقاله به معرفي و ارزيابي هرمنوتيكي «صلح كل» و «وسعت مشرب» مطرح در شعر شاعران سبك هندي، در سه سطح 1.خاستگاه اصلي اين دو اصطلاح، علل پيدايش و اهداف آن؛ 2.ريشه‌يابي آن در انديشه‌ها و مكاتب فكري پيشين؛ 3.تطبيق اين دو اصطلاح با مكاتب فكري نوين و به طور اخص مكتب پلوراليسم مي‌پردازد.

The terms Solh-e-kol and Vosat-e-mashrab were frequently used by the poets of Indian style of Persian literature. Considerable insight to the thoughts of the noticed poets is provided by tracking hermeneutical meaning and interpretations of these two terms. Moreover,it reveals socio-critical layers hidden in these expressions and similar concepts. In addition to the subject presented above, this article also includes a comparative study of a/m terms and related attitudes, with respect to those presented by some later schools of thought, such as Religious Pluralism.