بررسي تطبيقي تحليل هيدگر از معبد يوناني و تحليل هانري كربن از كعبه

A Comparative Study of Heidegger's Analysis of the Greek Temple and Henry Corbin's Analysis of Kaaba

هنر به نحو سنتي يكي از «مسائل اساسي پديدارشناسي» بوده است؛ ازاين‌رو مي‌توان از آن به‌عنوان معياري براي مقايسه دو نوع پديدارشناسي استفاده كرد؛ بدين ترتيب كار ما، مقايسه دو رويكرد پديدارشناسانه با معيار زيبايي‌شناسي است. ما با بررسي نگاه مارتين هيدگر به يك اثر هنري (معبد يوناني) و مقايسه آن با تحليلي كه هانري كربن از يك بناي اسلامي (كعبه) ارائه مي‌كند، برخي از قرابت‌ها و تفاوت‌هاي اين دو نوع پديدارشناسي را نشان داده‌ايم؛ پس ‌از آن دريافتيم كه پديدارشناسي كربني به نحوي از سنت پديدارشناسي فاصله دارد، كه تنها آن را به معناي ديگر مي‌توان پديدارشناسي ناميد؛ و رويكرد كربني بيش از آنكه حاكي از پديدارشناسي سنتي باشد، رويكرد حكمي اسلامي را بازتوليد مي‌كند.

Traditionally, art has been one of the "fundamental issues of phenomenology"; therefore, it can be used as a criterion for the comparison of two kinds of phenomenology. Our task is to juxtapose these two phenomenological approaches with aesthetic criteria. By studying Martin Heidegger's perspective of a work of art (the Greek temple) and comparing it with Henry Corbin / Qazi Sa’id Qumi's insights about an Islamic building (Kaaba), we point out some of the similarities and differences between these two kinds of phenomenology. Then we will conclude that Corbin's phenomenology has been so distant from the phenomenological tradition, that we can call it phenomenology only in a different meaning: and that Corbin's approach is more about Islamic wisdom than traditional phenomenology.