تجلي قرآني- شاعرانه حضرت علي(ع) در شعر كهن فارسي

Imam Ali's Quranic - Poetic Manifestation in Ancient Persian Poetry

دين مبين اسلام از دو منبع نوراني و استوار سرچشمه مي‌گيرد؛ يكي آموزه‌هاي قرآن كريم و ديگر تعاليم اهل بيت عليهم السلام. در قرآن كريم به استناد تفاسير و روايات خاندان وحي عليهم السلام آياتي هست كه در شأن امير مؤمنان علي ابن ابي طالب(ع) نازل شده است. حال شعراي شيعي و نيز مسلمان كه بنا به تيمّن و تبرّك آيات نوراني وحي را در اشعار خويش منعكس مي‌ساخته‌اند، گاهي اوقات به هنگام مدح مقام عظماي علوي و نيز تمجيد از مقام شامخ ولايت، اين آيات را در اشعار خود تعمّداً مي‌گنجانده‌اند تا از طرفي سخن خويش را رنگ و رويي قرآني بزنند و نيز از طرفي ديگر بتوانند در پرتو روايات اهل بيت عليهم السلام، اشعار ولايي خود را مستحكم بيان نموده و به آن رنگ جاودانگي ببخشند. در اين پژوهش سعي شده است تا آياتي را كه به حدّ تواتر در احاديث، مرتبط با امير مؤمنان حضرت علي عليه السلام دانسته شده و شعراي فارسي زبان اين آيات را در اشعارشان متبلور ساخته، مورد نقد و بررسي قرار دهيم تا بيش‌تر با اين اشعارقرآني- ولايي آشنا شده و از ميزان ارادت اين شعرا به ساحت اميرالمؤمنين علي ابن ابي طالب عليه السلام بيش‌تر آگاه شويم.

Perspicuous religion of Islam originates from two sources: one is the Quran's learnings and the other is Ahl – e Beit doctorines AS. There are verses in Holy Quran citing the interpretations and traditions by Ahl – e Beit which are about Imam Ali. The present paper intends and attempts to criticize and analyze the verses relating Imam Ali as well as the poems contain his character and have been shined because of his name. It also tries to make us more familiar with Quranic poems and the poets who were sincere to Imam Ali.