سنجش درجه توسعه يافتگي و محروميت مناطق آموزش و پرورش استان آذربايجان غربي

پژوهش حاضر به روش توصيفي- تحليلي با هدف سنجش درجه توسعه يافتگي و محروميت مناطق 24 گانه آموزش و پرورش استان آذربايجان غربي انجام گرفته است. از مدل هاي تاپسيس، آنتروپي و ضريب پراكندگي براي رتبه بندي و از روش هاي تحليل رگرسيون، تحليل مسير، شبكه هاي عصبي و تحليل واريانس با بهره گيري از نرم افزار SPSS براي تجزيه و تحليل داده ها استفاده شده است. يافته ها نشان داد كه از 24 منطقه ي آموزش و پرورش استان آذربايجان غربي، منطقه ي بوكان و اروميه - ناحيه 1 به عنوان مناطق برخوردار شناخته شده اند، 7 منطقه به عنوان مناطق نيمه برخوردار و 15 منطقه به عنوان مناطق محروم محسوب مي شوند. استفاده از مدل ضريب پراكندگي نشان مي دهد كه بيشترين ميزان نابرابري با 91/. در نشانگرهاي امكانات فيزيكي و كمترين ميزان نابرابري با 0/51 در نشانگرهاي پيشرفت تحصيلي بوده است. بر اساس نتايج تحليل مسير، نشانگرهاي امكانات اقتصادي و امكانات فيزيكي به ترتيب بيشترين و كمترين تأثير را بر توسعه مناطق آموزش و پرورش داشته اند. در روش شبكه هاي عصبي امكانات معلمان با ميزان 100 درصد و پيشرفت تحصيلي با ميزان 5/6 درصد بيشترين و كمترين اهميت را در توسعه مناطق آموزش و پرورش داشته اند.