بررسي تطبيقي بومي‌گرايي در رمان (مطالعه موردپژوهانه: دو رمان «بين القصرين» نجيب محفوظ و «داستان يك شهر» احمد محمود)

يكي از ويژگي‌هاي بارز در آثار نويسندگان رئاليست، پرداختن به عناصر بومي است؛ به گونه‌اي كه خواننده پس از مطالعة آن‌ها، با انبوهي از ويژگي‌هاي اقليمي و منطقه‌اي روبه‌رو مي‌شود كه او را هرچه بيشتر با خصوصيات جغرافيايي، فرهنگي، اجتماعي، اقتصادي و سياسي زمان و مكاني كه داستان در آن روي مي‌دهد آشنا مي‌كند. «نجيب محفوظ» و «احمد محمود»، دو رمان‌نويس مشهور رئاليست مصري و ايراني هستند كه به‌خوبي توانسته‌اند عناصر بومي و اقليمي را در آثار خود بازتاب دهند و مي‌توان گفت كه اين ويژگي در دو رمان «بين القصرين» و «داستان يك شهر» از اين دو نويسنده نمود بيشتري يافته است. اين وجه مشترك بين دو رمان، موضوع مقالة حاضر است. مهم‌ترين نتايج به دست آمده بيانگر آن است كه وصف طبيعت و كاربرد كلمات و واژه‌هاي محلّي در هردو رمان وجود دارد و بيشترين بروز آن در رمان محمود در نام‌هاي اشخاص و فرهنگ و سنّت‌هاي آنان است و در رمان محفوظ، بيشترين كاربرد بومي‌گرايي در اسامي مكان‌هايي چون مسجد و مدرسه است. روش كار در پژوهش حاضر، متّكي بر مكتب تطبيقي آمريكايي، به صورت توصيفي - تحليلي است، به اين صورت كه پس از استخراج تمامي نمونه‌هاي دو رمان، به تحليل آن‌ها پرداخته شده است.