چند صدايي و امكان‌هاي موسيقايي؛ تحليل گفتمان‌هاي ترانه‌هاي موسيقي مردم‌پسند در دهه 70

Polyphony and Musical possibilities; Discourse analysis of of popular music lyrics in nineties

موسيقي مردم پسند، به عنوان يكي از پرمخاطب ترين توليدات فرهنگي، نقش مهمي در شكل دادن به باورهاي عمومي در هر جامعه ايفا مي‌كند. موسيقي ابزار يا منبعي است كه مردم براي سامان دادن به خويشتن، در مقام عاملان برخوردار از ذوق و قريحه و در مقام موجوداتي كه قادر به احساس، تفكر و عمل در زندگي خود هستند، به آن روي مي‌آورند. توليدات رسانه‌هاي گروهي (و از جمله موسيقي مردم پسند) همچون خصلت خود آگاهي عمل مي‌كنند كه آگاهي، بينش، ارزش‌ها، و هنجارها را شكل مي‌دهند. در ايران پس از انقلاب نيز، اين سبك موسيقي در دهه 70، مجوز انتشار يافت و از طريق انتقال معاني، نقشي مهم در شكل دادن به باورهاي عمومي داشته است. در اين پژ‍وهش، معاني موجود در ترانه‌هاي اين سبك موسيقايي مورد بررسي قرار گرفته تا به اين سؤال پاسخ داده شود كه «در متن ترانه‌هاي موسيقي مردم پسند كه در دهه 70، مجوز انتشار يافته‌اند، چه مفاهيمي بازنمايي مي‌شود؟» براي پاسخ گويي به اين سؤال با استفاده از روش تحليل گفتمان لاكلا و موفه، به بررسي متن ترانه‌هاي مورد نظر، پرداخته شده است. طبق نتايج حاصل شده، دو گفتمان اصلي در ترانه‌هاي موسيقي مردم پسند ايران قابل شناسايي مي‌باشد: 1) گفتمان توصيف كننده شرايط موجود 2) گفتمان آرزوها.در اين ترانه‌ها، گفتمان آرزوها، با دال مركزي روشنايي و معطوف نمودن توجه به زندگي، خواسته‌ها، اميدها و آرزوهاي مردم و همچنين دارا بودن خصلت چند صدايي، به مقابله با گفتمان شرايط موجود با دال مركزي شب، كه معناي كلي غم و تنهايي را القا مي‌كند پرداخته است.

فاقد چكيده لاتين