مفهوم عرفاني كنايه در ترجمه عربي عمر شبلي از ديوان حافظ براساس نظريّه آنتوان برمن

حافظ شيرازي از شاعران ايران‌زمين است كه شهرتش را بايد در سرودن غزليات او جستجو كرد. وي به­دليل احاطة كم‌نظير بر فنون بلاغي، غزليات خود را به­زيبايي و هنرمندانه، بدين آرايه‌ها مزيّن كرده است. شهرت حافظ، همة عالم، حتّي جهان عرب را درنورديده است. اديبان عرب از اوايل قرن بيستم به پژوهش پيرامون حافظ پرداختند و اوّلين گام در اين زمينه را ابراهيم شواربي - مترجم و نويسندة مصري - برداشت. تاكنون بيش از سي ترجمه از ديوان وي به زبان عربي انجام پذيرفته است. ازجمله مشهورترين مترجمان عرب‌زبان اشعار حافظ، عمر شبلي، نويسنده و شاعر معاصر لبناني كه ديوان او را در چهار جلد به نظم عربي برگرداند. نوشتار پيش رو، بر آن است تا به شيوة تطبيقي - تحليلي و با استفاده از منابع كتابخانه‌اي، ترجمه عربي شبلي از كنايه‌هاي ديوان حافظ را براساس نظريّة آنتوان برمن، نقد و بررسي كند. برآيند پژوهش نشان مي‌دهد كه عمر شبلي با توجّه به اينكه نزديك به بيست سال از عمر خود را در ايران سپري كرده، امّا به بسياري از مفاهيم كنايي اشعار حافظ پي نبرده است؛ درنتيجه در انتقال مفاهيم عالي غزليات حافظ به مخاطب عربي، چندان موفّق نبوده است.