مطالعه كيفي تصميم گيري هاي زنان در رابطه با جراحي هاي زيبايي (با رويكرد نظريه مبنايي)

اين مقاله با رويكرد نظريه مبنايي به مطالعه كيفي شرايط مداخله گر در تصيم گيري هاي زنان در رابطه با جراحي زيبايي پرداخته است. در ابتدا با استفاده از تكنيك مصاحبه نيمه ساخت يافته و روش گروه متمركز با 14 زن ساكن در مشهد كه جراحي زيبايي انجام داده اند، از طريق نمونه گيري هدفمند، مصاحبه هاي عميق صورت گرفت و پس از تحليل داده ها براساس مدل پارادايمي اشتروس و كربين، پيوند بين مقولات اصلي و فرعي تحقيق، يراي تاييد مدل ساخته شده با 15 نفرديگر مصاحبه عميق صورت گرفته است. يافته ها نشان مي دهد كه زنان در پي آگاهي يافتن از امكانات و روش هاي جديد در جراحي زيبايي، به دنبال اطلاعات بيشتر رفته و پس از بررسي در اين مورد و به توصيه ي پزشكان، تصميم به جراحي زيبايي گرفته اند. در بعضي موارد ايده ي اوليه ي جراحي زيبايي، پس از مراجعه ي آنان به پزشكان به منظوري غير از جراحي زيبايي، شكل گرفته. تمامي مشاركت كنندگان به تاثير پذيرفتن از دوستان و آشناياني كه اقدام به جراحي زيبايي نموده اند، اشاره داشته اند. در نتيجه، مدل نظريه ساخته شده، نقش عواملي همچون پيشرفت پزشكي، عامليت جراحان، الگوپذيري از تجربه ي زنان ديگر را به عنوان عوامل مداخله گري كه تصميم گيري زنان را در انتخاب راهبرد جراحي زيبايي تسهيل مي كنند، بسيار تاثير گذار نشان مي دهد.