مفهوم و جايگاه حق بر سلامت در نظام حقوقي ايران

حق بر سلامت به عنوان يك حق ذاتي به اين معناست كه هر كس حق دارد تا به بالاترين استاندارد سلامت فيزيكي و رواني دستيابي داشته باشد و اين حق تمام خدمات پزشكي، بهداشت عمومي، غذاي كافي، مسكن مناسب، محيط كار سالم و محيط زيست تميز را در برمي‌گيرد. وجود ابعاد مختلف براي سلامتي، حوزه‌هاي گوناگون مرتبط با سلامتي و عوامل متنوع تأثيرگذار بر آن موجب دشواري تعريف حق مزبور شده است و دولت‌ها براي تأمين امكان يك زندگي سالم ملزم به اتخاذ اقداماتي در حوزه وسيعي مي‌باشند كه برخي از اين تعهدات مستلزم اقدام فوري و برخي ديگر در طول زمان بايد تحقق پيدا كنند. ايران نيز با تصويب قوانين و مقررات مختلف در زمينه سلامت و همچنين پيوستن به كنوانسيون‌هاي مختلف بين‌المللي اين حق را به رسميت شناخته و مورد حمايت قرار داده است كه به نظر مي‌رسد جايگاه اين حق در نظام حقوقي ايران با بررسي اين قوانين و مقررات تبيين مي‌گردد؛ در اين مقاله ضمن بررسي قوانين و مقرراتي كه اين حق را به رسميت شناخته‌اند به بيان مفهوم و جايگاه حق بر سلامت در نظام حقوقي ايران پرداخته‌ايم. يافته‌هاي ما نشان مي‌دهد كه وجود برخي قوانين و مقررات در اين زمينه موجب افزايش برخورداري افراد از اين حق شده اما حمايت كيفري از آن مورد غفلت قرار گرفته است.