دستور ساختمدار: شواهدي از گروه اسمي مركب در زبان فارسي

گروه­ اسمي متمم ­ساز به لحاظ معنايي متمم و به لحاظ نحوي ادات محسوب مي­ شود و در زبان­شناسي زايشي جايگاه‌هاي متفاوتي براي ادات و متمم در ساخت جمله مفروض است و راهي براي حل اين تضاد وجود ندارد. مسألۀ ديگر مربوط به جايگاه­هاي متفاوت گروه متمم­ ساز در جمله است. گروه متمم ­ساز مي­تواند از درون گروه اسمي خارج و در جايگاه پس از فعل ظاهر شود. زبان­شناسان در چارچوب دستور زايشي، يك ساخت را پايه و ساخت ديگر را ساخت مشتق مي ­دانند كه در اثر حركت گروه متمم ­ساز به وجود مي­ آيد. در اين مقاله نشان مي­ دهيم كه تحليل مبتني بر حركت نمي­تواند رفتار اين عناصر را به خوبي توضيح دهد. نگارنده به پيروي از نظريۀ دستور ساخت مدار (گلدبرگ، 2006)، هر يك از ساخت‌هاي مذكور را يك ساخت مستقل در نظر مي­ گيرد كه هيچ رابطۀ اشتقاقي بين آنها مفروض نيست. در ساختار نحوي به پيروي از فرضيۀ نحو ساده (كاليكاور و جكندوف، 2005)، از پيكربندي مسطح براي ساخت‌هاي نحوي استفاده مي ­شود كه در آن ادات و متمم به‌عنوان خواهر هسته، در ساخت جمله درج مي ­شوند.