درآمدي بر تعامل ميان ادبيات كلاسيك عرفاني با سينماي معناگرا (با تأكيد بر تحليل ظرفيت هاي نمايشي رسالهي حي بن يقظان ابن سينا)

فاقد عنوان و چكيده لاتين

براي بررسي بهتر تعامل ميان ادبيات و سينما، ميتوان با توجه به يك طبقهبندي كلي و با در نظر گرفتن انواع ادبي (حماسي، تعليمي، غنايي، عرفاني و شاخه­ هاي آنها) و ژانرهاي مختلف سينمايي، اين رابطه را به طور تخصصي ­تر مورد توجه قرار داد. بر اين اساس، در پژوهش حاضر تلاش شده به روش توصيفي - تحليلي چگونگي تعامل ميان ادبيات عرفاني با سينماي معناگرا بررسي شده و نشان داده شود كه اين آثار چگونه مي­ توانند در سينماي هنري و معناگرا، به نسخه­هاي تصويري تبديل شوند. به اين منظور، رساله­ ي حي بن يقظان ابن سينا نيز به عنوان نمونه بررسي شده و نتايج تحليل در قالب اشارات كلي به آثار مشابه تعميم داده شده است. به اين ترتيب بايد گفت برجستگي، تنوع و تكثر تصاوير حاصل از توصيفات نويسنده در اين نوع آثار باعث خلق فضا، شخصيت­ها و موقعيتهايي مي­شود كه به نوعي با سينماي ناب و غير روايي هم خواني دارد. در اين متون معاني با ايجاد تصاوير و موقعيتهاي متنوع، قابل درك ميشوند و همين شيوه ي بيان ادبي، نقطهي اشتراك با زبان سينماي هنري است؛ و اين امكان را ايجاد ميكند كه بتوان با استفاده از آثاري از اين نوع، سينماي اقتباسي با رويكرد معناگرا را رشد و توسعه داد.