تأملي برنحوه كارشناسي ضرب و جرح ها در پزشكي قانوني ايران

بعد از پيروزي انقلاب اسلامي و تغيير قوانين، قانون ديات، براي رسيدگي به مجازات يا غرامت ضرب و جرح‌ها كه بدنبال جرايم شبه عمدي ايجاد شده‌اند مورد استناد محاكم دادگستري قرارمي‌گيرد. در اين قوانين اهميت كارشناسي پزشكي ضرب و جرح‌ها كه بر دوش پزشكان قانوني است نسبت به گذشته دو چندان شده است؛ با تصويب قانون جديد مجازات اسلامي در سال 1392 تحولات زيادي بخصوص در زمينه كليات قانون ديات اتفاق افتاده كه بر آن شديم تأملي بر نحوه كارشناسي ضرب و جرح‌ها داشته باشيم. هدف از اين مطالعه، ارايه مسائل مغفول مانده يا بعضاً جديد با استناد به موازين پزشكي وحقوقي براي كارشناسي بهتر ضرب و جرح‌ها وفتح بابي در اين مقوله براي تضارب آراي متخصصين مي‌باشد. متدولوژي اين مطالعه به روش كتابخانه‌اي و با تكيه بر موازين پزشكي، قوانين موضوعه بخصوص قانون آيين دادرسي مدني، قانون جديد مجازات اسلامي مصوب 1392 و اصول كلي حقوقي انجام شده است. در اين مطالعه كه اولين مطالعه در اين راستا در كشور مي‌باشد در سه بخش، مسايلي كه چه از جهت شكلي و چه از جهت محتوايي مي‌تواند راهگشاي پزشكان قانوني در نحوه ورود به موضوع كارشناسي، بررسي ضرب و جرح‌ها، توصيف آن‌ها، و از همه مهم‌تر تطبيق آن با قانون باشد، ارايه گرديد و قضات نيز بر اساس آن مي‌توانند، به تجزيه و تحليل بهتر نظريات و گواهي‌هاي صادره از سوي پزشكان قانوني بپردازند. از مهمترين نتايج بدست آمده مي‌توان به تعيين صلاحيت محلي كارشناسي به طريق سلبي، لزوم توصيف كامل آسيب‌ها در گواهي‌هاي صادره به دليل موضوعيت آن در صدور رأي دادگاه‌ها، لزوم محوريت اصلاح ذات‌البين در هنگام معاينه و بررسي آسيب‌ها، و در نهايت ارايه چارچوب و معيار تداخل ديات در هنگام تطبيق آسيب‌ها و صدمات با استناد به نص مواد قانوني تداخل ديات، اشاره كرد.