بازخواني تصويرهاي ادبي در غزليات شمس از ديدگاه زيبايي شناسي تصوير در سينما

فاقد عنوان و چكيده لاتين

مقايسه تصويرهاي شعري ادبيات با شگردهاي خلقِ معنا در سينما، يكي از حوزه هاي مورد مطالعه در تحقيقات بين رشته اي يا بين رسانه اي سينما و ادبيات است. در اين زمينه، كلمه تصوير با تعريف اصطلاحي آن مورد نظر قرار مي گيرد كه به معناي ايجاد حالتي ذهني و نتيجه فاصله گرفتن دال از مدلول است. به عبارتي هرگاه خلق دلالت هاي ضمني در متن ادبي و سينمايي با عناصر غير روايي، يعني عناصر سبكي و بلاغي سنجيده شود، مي توان گفت بحث از شباهت ها و تفاوت هاي شعر و سينما آغاز مي شود. از نگاهي ديگر، هرقدر در شعر ادبي، نشانه هاي كلامي قابليت بيشتري براي نزديك شدن به نشانه هاي غير كلامي در رسانه هاي ديداري و شنيداري داشته باشند، مي توان گفت شعر تصويري تر است و مي تواند در فضاسازي متن سينمايي الهام بخش باشد. با اين ديدگاه، پژوهش حاضر به بازخواني تصويرهاي ادبي در غزليات شمس پرداخته است. محور مقايسه، فنون بلاغيِ تشبيه، مجاز و استعاره است اما با توجه به تفاوتهاي ماهوي دو رسانه ادبيات و سينما، كاركرد مجاز و استعاره در سه نظام نشانه ايِ «نور و رنگ»، «صدا»، و «حركتي» بازبيني شده اند كه به طور مشخص از نقد سينمايي و ابزارهاي مفهوميِ نشانه شناسي اخذ شده اند.