بررسي و تحليل نمايش هاي باران خواهي و باران خواني در ادبيات عامۀ ايران (باتكيه بر نمايش هاي كوسه گردي و عروس باران)

فاقد عنوان و چكيده لاتين

درميان بومي‌سرودها اشعاري آييني به نام باران‌خواهي است كه با حركات نمايشي همراه است. باران خواهي از آداب‌ و رسوم كهن ايراني است كه ريشه در اعتقادات و باورهاي ديني و اسطوره‌اي دارد و يادآور پرستش آناهيتا، الهۀ بارندگي و آبياري است. اين آيين در سطح وسيعي از ايران و خاورميانه رواج دارد و با آيين‌هاي اجرايي متنوع همراه است. روش‌هاي طلب باران يا فردي است يا گروهي كه با عروسك، انسان، دعا، شي و حيوان انجام مي‌شود. در اين مقاله به دو روش عروسك و انسان ناظر بر نمايش‌هاي كوسه‌گردي و عروس باران اشاره مي‌شود. ما از ده‌ها اجرا در مناطق مختلف، پانزده آيين را برگزيده و به روش توصيفي، سپس تحليلي به ريخت‌شناسي و بررسي ابعاد نمايشي آن مي‌پردازيم. هدف مقاله آن است تا با يافتن ساختار مشترك اين آيين‌هاي نمايشي نشان دهيم، آيين سنتي باران‌خواهي صرفاً يك نمايش نيست، بلكه باوري اسطوره‌اي و ريشه‌دار در ايرانيان است.