تحليل تكنيك توازي در حكايت ملك شهرمان و پسرش قمرالزمان در هزار و يك شب

فاقد عنوان و چكيده لاتين

توازي يكي از شگردهاي روايت است كه داستان­ پرداز در موقعيت­ هاي مختلف ناگزير از به­ كارگيري آن است. اين تكنيك در انسجام­ بخشي به ساختار روايت، شخصيت­ پردازي، القاء انديشه ­ها و معاني ضمني اثر، آماده ­سازي پيرنگ و غيره به نويسنده كمك شاياني مي ­كند. پژوهش حاضر انواع توازي و كاركردهاي آن را در يكي از قصه­ هاي هزار و يك شب با عنوان ملك شهرمان و پسرش قمرالزمان در چهار محور مختلف توازي رويداد، شخصيت، وصف و انديشه، با هدف شناخت چگونگي ب ه­كارگيري توازي در اين قصه مورد مطالعه قرار داده تا از اين رهگذر به شناختي از چگونگي به­كارگيري اين تكنيك توسط پردازندگان هزار و يك شب دست يابد. برآيند پژوهش نشان مي ­دهد كه اگر چه اين تكنيك را نمي ­توان به تمامي قصه­ هاي هزار و يك شب و قصه ­هاي افسانه ­اي كهن تعميم داد؛ اما از آنجا كه افسانه­ ها معمولاً از نظامي واحد و كلّي تبعيت مي­ كنند و ساختاري متناظر و تكراري در بسياري از قصه ­ها تكرار مي­ گردد مي­ توان گفت توازي از شگرد­هاي مهم پردازندگان هزار و يك شب بوده است كه با به ­كارگيري ساختار فرمولي در افسانه ­­ها و قصه­هاي پريان تناسب زيادي دارد. در اين قصه، توازي براي القاء ايده­ هاي مركزي كتاب نظير سيطرۀ تقدير، زن­ محوري، عشق­ مداري، قياس­ مندي و اصل تناظر ميان پديده ­ها به ­كار رفته ­است.