آيروني در ذهن و زبان ناصرخسرو

نگرش آيرونيك بيانگر نوعي شيوۀ زندگي و نحوه­اي از بودن و درك خويش در اين جهان است. كسي كه از چنين دركي برخوردار باشد، داراي موضعي نخبه­گرايانه است. ازاين­رو در حيطۀ مسائل روشن‌فكري، آيروني مهم‌ترين روش برخورد با واقعيت است. مي‌توان گفت به‌هم ‌خوردن تعادل و نظم زندگي در افراد زيرك، متفكر و عميق نوعي نگرش فلسفي آميخته با ترديد، اعتراض و طنز ايجاد مي‌كند. در زندگي شخصي و شعري ناصرخسرو نيز پيشامدهايي رخ داده ‌است كه موجب شده وي از موضعي فراتر از ديگران مسائل مهم زمانه خود را بنگرد و درك كند. بر اساس يافته‌هاي تحقيق به‌نظر مي‌رسد چيزي كه بيش‌ از هر تجربه و رخدادي، بن‌مايه اشعار ناصرخسرو را تحت ‌تأثير قرار داده‌ و از وي شاعري جدي، غيرمنعطف، معترض و عبوس ساخته‌، ناكامي اجتماعي او از گرايش به آيين اسماعيليه، شكست تبليغات مذهبي و عدم توفيق در كسب دوباره پايگاه اجتماعي است. روش اين تحقيق توصيفي ـ تحليلي، ابزار گردآوري اطلاعات برگه­نويسي و حوزۀ مطالعات كتابخانه­اي است.