نحوه احراز مسؤوليت كيفري در بيماري‌هاي واگيردار و جرائم قابل انتساب

در حال حاضر بيماري‌هاي واگيردار نوظهور از نوع كشنده، در حال افزايش بوده و ساليانه باعث مرگ بسياري مي‌گردد. معدودي از اين بيماري‌ها مطلقاً، برخي به صورت نسبي كشنده و اكثراً نيز غير كشنده به حساب مي‌آيند. ويژگي‌هاي موجود در بيماري‌هاي واگيردار از جمله وجود فاصله زماني بعضاً زياد از زمان انتقال تا حدوث نتيجه، آگاهي يا عدم آگاهي طرفين از آلوده‌بودن به ويروس، رضايت طرفين در پاره‌اي موارد و مشخص‌نبودن شخص انتقال‌دهنده، وسعت و تداخل آثار ناشي از انتقال با وقايع ديگر باعث صعوبت احراز و اثبات رابطه استناد البته از نوع واقعي و مادي آن، به عنوان شرط ضروري در توجه ضمان از يكسو و انتساب عناوين متفاوت مجرمانه بر مرتكب از جهت ديگر، خواهد شد. اين نوشتار در پي اثبات اين مطلب است كه هرچند از لحاظ اثباتي، به دلايل فوق در راستاي احراز رابطه استناد، با پيچيدگي‌هايي مواجهيم و برخي از فقها و حقوقدانان نيز به دليل اين صعوبت، اجراي قصاص و يا حد را بر منتقل‌كنندگان بيماري‌ها، منتفي دانسته‌اند، ليكن اين مسائل مانع اثبات و اجراي مجازات‌هايي از نوع تعزير، حتي حدود و يا قصاص بر منتقل‌كننده نبوده و تطبيق موضوع با ويژگي‌هاي مندرج در ق.م.ا مصوب 92 نيز مؤيد احراز عناوين مجرمانه مختلف داراي مجازات‌هاي پيش گفته است.