تغييرات الگوي روايي منظومه‌هاي پهلواني بعد از شاهنامه (با تأكيد بر روايت سام‌نامه)

منظومه‌هاي حماسي پس از شاهنامه، در عين تقليد اين آثار از متن معيار شاهنامة فردوسي در سطوح زباني و ادبي، در سطح روايي دچار تغييرات عميقي شده‌اند. در اين پژوهش، به منظور بررسي اين تغييرات، الگوي روايي و كيفيت تركيب پيرفت‌ها در چهار متن گرشاسپ‌نامه، برزونامه، شهريارنامه و در نهايت، به طور خاص، سام‌نامه مقايسه و تحليل شده است. در مرحلة نخست به بررسي شيوه‌هاي مختلف تركيب پيرفت‌هاي هر منظومه پرداخته شده و نتايج تحليل در قالب چهار فرمول كلّي ارائه شده است. در ادامه با در نظر گرفتن بسامد و كاركرد پيرفت‌هاي فرعي به اين نتيجه رسيديم كه تغيير اساسي كاركردِ منظومه‌هاي حماسي در دوره‌هاي متأخّر و تمركز بيشتر سرايندگان بر قصه‌گويي، منجر به شكل‌گيري گفتماني خاص با ويژگي‌هايي چون تكثّر پيرفت‌هاي فرعي با كاركرد يكسان يا مشابه و به تبع آن تكثّر شخصيت‌هاي مختلف با خويشكاري يكسان و از سوي ديگر به تعويق افتادن هر چه بيشتر گره‌گشايي در اين منظومه‌‌ها، خصوصا سام‌نامه شده است، كه اين موارد نمايانگر تأكيد بيشتر سرايندگان بر كنش‌هاي خاص و قصه‌گويي است كه احتمالا نتيجة مستقيم در نظر گرفتن پسند و سليقة روايت‌شنويي متفاوت با روايت‌شنوي آثار حماسي اصيل بوده است.