بررسي نگرش اهالي چند روستاي شمال شهر تهران در زمينه بيماري رواني

فاقد عنوان و چكيده لاتين

در اين بررسي نگرش‌13%از افراد 15 سال به بالاي چند روستاي شمال شهر تهران(151 مرد و 149 زن)،واقع در دو منطقه رودبار قصران و گلندوك،در زمينه بيماريهاي رواني در سال 1370 سنجيده شد.اين‌ پژوهش از نوع پژوهش هاي تحليلي-توصيفي بوده و جهت بررسي روابط موجود بين متغيرهايي چون سن، جنس،سطح تحصيلات،شغل و نگرش آنان نسبت به بيماريهاي رواني از آزمونهاي آماري توصيفي و 2 X استفاده گرديد.بطور كلي نتايج اين بررسي نشان داد كه آزمودنيها،يك مفهوم منفي و كليشه‌اي در مورد بيماري‌ رواني نداشنتد،زيرا در مجموع 67/8 درصد از آنها داراي نگرش مثبت بودند.افراد با تحصيلات بالاتر و افراد جوانتر و شاغلين در رده‌هاي بالاتر،نگرش مثبت‌تري داشتند. در مورد حفظ روابط اجتماعي با بيمار رواني در محيط كار و نگهداري بيمار در منزل نگرش منفي بيشتري مشاهده نشد؛اما در مواردي چون دوست شدن و به‌ ويژه هم‌اتاق شدن با بيمار رواني،چندان تمايلي اظهار نگرديد.در مجموع بين تمايل به حفظ رابطه اجتماعي و متعيرهاي مورد بررسي،رابطه معني‌داري وجود نداشت.