آموزش روان‌پزشكي در بهداشت روان: گزارش يك تجربه

Training of Psychiatry in Mental Health: Report of an Experince

يكي از چالش­هاي پيش­روي بيشتر كشورها بهداشت و سلامت است. در بيشتر كشورها تعداد كاركنان بهداشتي كم و توزيع آن­ها نامناسب است، اين مشكل در كشورهاي فقيرتر شديدتر است، زيرا هم منابع كمتر است و هم منابع موجود بيشتر در مناطق شهري متمركز شده­اند (چها، وارن و مندرسون، 2010). براي مثال با وجود معيار دست­كم 2/5 نفر كارمند سلامت4 به ازاي هر 1000 نفر جمعيت (چن و همكاران، 2004)، در كشوري مانند نپال تعداد پزشكان به جمعيت عمومي در شهرها 1 به 1000 و در روستاها 1 به 41000 نفر است (باترورث، هايز و نيوپان، 2008)، يا در هند 74% پزشكان در شهرها كار مي­ كنند كه فقط 24% جمعيت هند را دربر­مي­ گيرند (بيسواس9، سركار10، اوماكنت11، سينگسيت12 و هند13، 2007)، در عراق نيز به ازاي هر 300هزار نفر يك روان­پزشك وجود دارد (ساديك، برادلي، ال­حسون و جنكينز، 2010). براي حل شدن اين مشكلات برنامه مراقبت­هاي بهداشتي اوليه طراحي و به دنبال آن ادغام بهداشت روان در اين برنامه ­ها انجام شد. انجام اين پروژه در كنيا كه از فقيرترين كشورهاي دنياست، پيامدهاي مفيدي داشت (جنكينز و همكاران، 2010). در كشور ما نيز ادغام بهداشت روان در مراقبت‌هاي بهداشتي اوليه از راهبردهاي اصلي برنامه سلامت روان است (محيط، شاه‌محمدي و بوالهري، 1998)، كه هدف آن ايجاد يك سامانه هرمي ارجاع است، كه در قاعده آن داوطلبان بخش سلامت قرار دارند (شريفي، 2009).

فاقد چكيده لاتين