تحليل عدم قطعيت در ارزيابي معماري نرم‌افزار مبتني بر نظريه شواهد

پيشرفت‌هاي اخير در مهندسي نرم‌افزار منجر به توسعه روش‌ها و ابزارهاي قدرتمند به‌منظور ارزيابي ويژگي‌هاي كيفي بر روي معماري سامانه‌هاي نرم‌افزاري شده است. هدف از اين ارزيابي‌ها كمك به معمار در اتخاذ تصميمات مناسب در مورد طراحي سامانه بوده و اغلب زماني انجام مي‌گيرند كه هنوز اطلاعات كافي در مورد سامانه وجود ندارد. به‌عبارت‌ديگر، اين ارزيابي‌ها با نوعي عدم قطعيت همراه هستند. با وجودي كه اين عدم قطعيت در تصميمات معمار بسيار تأثيرگذار است، در اغلب روش‌هاي ارزيابي موجود ناديده گرفته‌شده است. هدف از اين مقاله، بررسي كاربردپذيري نظريه شواهد در توصيف صريح اين عدم قطعيت و كمك به معمار در تصميم‌گيري است. ضمن ارائه يك مرور اجمالي بر مباني نظريه شواهد، يك فرايند شش مرحله‌اي براي ارزيابي معماري مبتني بر اين نظريه معرفي مي‌شود. براي نشان دادن كاربردپذيري فرايند پيشنهادي، ارزيابي يك سامانه كنترل ماهواره شرح داده مي‌شود. همچنين، نشان داده مي‌شود چگونه مي‌توان با تحليل حساسيت، ميزان تأثير عدم قطعيت هر يك از پارامترهاي ورودي را بر دقت نتايج ارزيابي سنجيد.