تأثير تمرينات عملكردي بر دسترسي به اشيا با اشكال و اندازه هاي متفاوت در كودك با سندرم داون شش سال

مقدمه و اهداف تمرينات عملكردي به عنوان روشي جديد و كاربردي براي بهبود سازگاري­هاي عضلاني در كم توانان ذهني معرفي شده است. لذا، پژوهش حاضر به مطالعه ­ي تأثير تمرينات عملكردي بر سرعت حركت مچ و زمان حركت دسترسي به اشيا با اشكال (استوانه، مكعب، هرم) در اندازه­هاي متفاوت (كوچك، متوسط، بزرگ) در كودك شش ساله با سندرم­داون پرداخت. مواد و روش­ها طرح پژوهش حاضر تك آزمودني و آزمايشي است. يك دختر با سندرم­داون كه اختلال جسماني و حركتي شديدي نداشت، از كانون سندرم­داون معرفي شد (جنسيت: مونث، سن: شش سال). آزمودني با روش نمونه­گيري در دسترس انتخاب شد. پيش آزمون و پس آزمون دسترسي به اشيا با اشكال و اندازه­هاي متفاوت، با استفاده از دستگاه تحليل حركتي گرفته شد. آزمودني به مدت 24 جلسه­ي 60 دقيقه­اي (پنج جلسه در هفته) تحت تمرينات عملكردي هماهنگي چشم دست قرار گرفت. هر جلسه تمرين شامل سه بخش 15 دقيقه­اي كه بين آن ­ها 5 دقيقه استراحت بود، انجام گرفت. يافته­ها ميانگين زمان حركت دسترسي به شي استوانه با اندازه­ي متوسط كمتر (17/1200MT= ) و اندازه اثر بيشتر از اشكال با اندازه­هاي ديگر بود (89/0E=). ميانگين سرعت حركت مچ در دسترسي به شي استوانه با اندازه­ي متوسط بيشتر (83/596 =V) و اندازه اثر بيشتر از اشكال با اندازه­هاي ديگر بود (94/0E=). ميانگين زمان حركت و سرعت دسترسي به اشيا با اشكال و اندازه­هاي ديگر در پس آزمون نشان داد كه آزمودني اجراي بهتري نسبت به پيش آزمون داشت. نتيجه ­گيري يافته­ها نشان داد كه 24 جلسه تمرينات عملكردي باعث كاهش زمان حركت، بهبود سرعت حركت مچ و در الگوي دسترسي شد. پژوهش حاضر يافته­هاي گذشته مبني بر اينكه تمرينات تكليف محور با رعايت اصل اختصاصي بودن تمرين، الگوي حركتي در افراد با سندرم داون را بهبود مي­دهد، حمايت مي­كند.