ايدئولوژي و فراخواندن جامعه سياه‌پوستان آمريكا در شعر «به ياد راديو» اميري باراكا: خوانشي آلتوسري

مقاله حاضر تلاش دارد تا با استفاده از تعريف لوييز آلتوسر از مفهوم «ايدئولوژي»، «فراخوانده شدن»، «ابزارهاي فشار حكومتي» و «ابزارهاي ايدئولوژيك حكومتي»، شعر مشهور ايمامو اميري باراكا «به ياد راديو» را مطالعه و بررسي كند. بنا به تعريف آلتوسر، «ايدئولوژي بازنماييِ روابط خيالي افراد با شرايط وجودي خودشان» است. به عبارتي ديگر ايدئولوژي رابطه افراد با واقعيت خارج را مخدوش مي‌سازد. در شعر باراكا «به ياد راديو»، رسانه (راديو) به عنوان يك ابزار ايدئولوژيك مخاطبين خويش شامل همه سفيدپوستان و سياه‌پوستان را فراخوانده و آنها را تبديل به سوژه‌هايي ايدئولوژيك مي‌كند كه بدون هيچ گونه مقاومتي ايدئولوژي طبقه حاكم (سفيدپوستان) را پذيرفته‌اند. باراكاي جوان به عنوان شاعر، نگاهي حزن‌آميز به كودكي خويش دارد (زماني كه با علاقه به راديو گوش مي‌كرده است)، و با خشم و بدبيني برنامه‌هاي راديو در طي چند دهه گذشته را مورد انتقاد قرار مي‌دهد زيرا سياه بودن را بد دانسته و براي نرمال بودن از سفيدپوستان كوركورانه تقليد كنند. مطالعه اين شعر نشان مي‌دهد كه ابزارهاي ايدئولوژيك حكومتي به شكلي نمادين و پنهان در قالب برنامه‌هاي راديويي عمل مي‌كنند.