تاثير تمرين موازي بر تركيب بدني و سطوح شاخص هاي التهاب عمومي مردان سالمند

مقدمه و اهداف افراد سالمند اغلب تحت تاثير شرايط التهاب خفيف قرار دارند كه مي­تواند با افزايش سطوح سايتوكين­ها و پروتئين­هاي مرحله حاد در اين دوران همراه باشد. با اين حال نتايج تحقيقات حاكي از آن است كه شيوه­هاي مختلف تمرينات ورزشي منظم مي­تواند اثرات مفيدي بر غلظت شاخص­هاي التهابي داشته باشد. لذا پژوهش حاضر با هدف بررسي تاثير تمرينات ورزشي موازي بر غلظت پروتئين واكنشگر-C (CRP) و فيبرينوژن پلاسما در مردان سالمند صورت پذيرفت. مواد و روش­ها 24 مرد سالمند كه به­صورت داوطلبانه در پژوهش حاضر شركت كردند در دو گروه همگن شده­ي تمرين و كنترل قرار گرفتند. افراد گروه تمرين 14 هفته به انجام تمرينات ورزشي تركيبي پرداختند. سپس قبل از شروع تمرينات و 72-48 ساعت بعد از آخرين جلسه تمريني، نمونه­هاي خون وريدي جهت اندازه­گيري CRP و فيبرينوژن جمع­آوري شد. همچنين در هر دو مرحله شاخص­هاي پيكرسنجي و تركيب بدني مورد اندازه­گيري قرار گرفت. داده­ها با استفاده از آزمون­هاي آماري آناليز واريانس با اندازه­گيري­هاي مكرر و ضرب همبستگي پيرسون مورد تجزيه و تحليل قرار گرفت. يافته­ ها بعد از انجام 14 هفته تمرينات موازي، كاهش معناداري در غلظت CRP و فيبرينوژن در گروه تمرين در مقايسه با گروه كنترل مشاهده شد (05/0P<). ميانگين شاخص­هاي تركيب بدني وزن، درصد چربي بدن، محيط كمر، شاخص توده بدني پس از 14 هفته اجراي تمرينات موازي در گروه تمرين كرده به­طور معناداري كاهش پيدا كرد (05/0‌>P)، در حالي­كه اين شاخص­ها در گروه كنترل بدون تغيير باقي ماند (05/0‌P). نتيجه­ گيري بر اساس يافته­هاي حاصل از پژوهش مي­توان اظهار داشت كه انجام تمرينات ورزشي موازي مي­تواند روش تمريني مناسبي براي بهبود تركيب بدن و تعديل شاخص­هاي التهابي پيش­بيني كننده بيماري­هاي قلبي-عروقي در مردان سالمند باشد.